Trance (Engelse uitspraak: tr??ns) is een subgenre van dance waarin de nadruk op de melodie, de opbouw en de euforische/spacey sfeer ligt. Een tranceplaat begint vaak met een eentonige beat, en na verloop van tijd komt er steeds meer percussie en melodie bij. In het midden van de plaat is vaak een break, die toewerkt naar een climax. Het aantal beats per minuut ligt vaak tussen de 125 en 150 en de melodie wordt vaak herhaald. In een goede tranceplaat krijgt de luisteraar het gevoel alsof hij 'in trance' is, vandaar de naam.

De muziekstroming trance ontwikkelde zich begin jaren 90 nadat dj's steeds vaker techno met house-, rock-, disco- en New Agemuziek waren gaan combineren. De allereerste moderne trance nummers (zonder de new beat invloeden) gaan terug naar 1990 met nummers als "Age of Love", "Higher in the Sky" van Mackenzie en "We came in peace" van Dance 2 Trance. De periode tot 1994 ziet slechts weinig ontwikkeling in het genre, door de veelheid aan harde techno-releases, waar toen heel veel vraag naar was. Men wilde beats, geen melodieën. De trance zoals we die nu kennen was toen vooral een underground stroming die alleen door een klein groepje fanatici geliefd was. Pas vanaf 1994 begonnen verschillende muziekstromingen zich te ontwikkelen: hardtrance, Goa-trance, progressive trance, eurodance en happy hardcore. Duitsland is de belangrijkste bakermat van trance. Vooral de Frankfurter scène oefende een grote invloed uit, met trendsettende labels als Eye Q, MFS, Planet Love en Le Petit Prince. Bekende producers van die tijd waren DJ Dag, Jam El Mar, Mark Spoon, Sven Väth en Cosmic Baby. Eén van de eerste trance-platen die bij het grote publiek doorbrak, was Power of American Natives van Dance 2 Trance, die in 1993 op nummer 2 stond in de Nederlandse top 40. Na de Hardtrance/Happy Hardcore hype midden jaren 90 in Nederland, België en Duitsland trok ook de langzamere trance de belangstelling van het grote publiek door hits als Robert Miles - Children, BBE - Seven Days & One Week, en Energy 52 - Café Del Mar. Maar trance werd pas echt razend populair toen het genre in 1999 een gezicht kreeg in de vorm van bekende DJ's als Tiësto, Paul van Dyk, Armin van Buuren en Ferry Corsten. Ook werden er in die tijd veel festivals met tienduizenden bezoekers georganiseerd die trance op het programma hadden staan. Na 2000 vond er een globalisatie plaats van het genre. Trance rekende duidelijk op internationale belangstelling van deejays en publiek. De Britse scène sprong in 2000 in de kar met het label Anjunabeats, dat het genre tot op vandaag in stand houdt, maar heeft haar progressive roots nooit van zich kunnen afwerpen. Andy Moor, Solar Stone en Thrillseekers zijn voorbeelden van artiesten die de zware baslijnen uit de progressive en de melodische trance-sounds met elkaar vermengd hebben. De scandinavische scène behoort tot de meest melodische, met namen als Ljungqvist, Super 8 & Tab en Probspot. Nederland en België produceren veel commerciëlere trance en worden nog steeds gedomineerd door de radioshows van oa Armin Van Buuren. Frankrijk en Spanje zijn dan weer landen waar house en electro de trend zijn en trance geen ingang vindt. Maar ook uit Polen, Canada en Rusland stroomt er talent toe. De huidige trance bevat nog wel de basiselementen die het had begin jaren 90, maar toch zijn de producties van deze tijd niet meer te vergelijken met die van vroeger. De zweverigheid heeft veel ingeboet ten voordele van zwaardere ritmes, en trance heeft veel te lijden gehad onder de "minimal wave", waardoor veel trance-artiesten overgegaan zijn van trance naar het produceren van minimal house. Taucher en David West zijn hier twee voorbeelden van. Veel platen in de top 40 krijgen het predicaat trance, maar dat is meestal onterecht. Dit zijn meestal moderne eurodance platen die makkelijk in het gehoor liggen en daardoor toegankelijker zijn voor het grote publiek dan de underground trance.

Jump is een substijl in de elektronische dansmuziek, die zich kenmerkt door de focus op de (harde) bas. In het begin werd jump beschouwd als een variant van het snellere en hardere hardcore, maar al snel groeide deze tragere variant (toen zo'n 135-140 bpm) uit tot een ware rage. Het jumpgenre is ontstaan uit de oldschool en hardcore van begin jaren '90. Er werden toen al platen gemaakt die men nu zou kunnen omschrijven als jump (zoals Speedy J - Pullover), maar een aparte stijl was jump toen nog niet. Dat gebeurde waarschijnlijk eind jaren '90 nadat Da Boy Tommy en Da Rick samen de top 10-hit "Ready to rumble" scoorden. De hedendaagse Jump samen met de dans is ontstaan in Vlaanderen eind jaren '90. Eind 2004 kwam jump ook in Nederland langzaam op. Doordat in Nederland het sterk verwante muziekgenre hardstyle populair was, werd jump in Nederland jumpstyle genoemd. De eerste jaren bleef jump slechts bekend in de Lage Landen, maar later sprong de microbe over op andere landen waaronder Frankrijk en Duitsland. Jumpstyle verwijst zowel naar de muziek als de dans die erbij is gekomen en in veel landen wordt het genre jump meestal jumpstyle genoemd. Beide benamingen worden aanvaard. Door de jaren heen is de snelheid toegenomen tot ongeveer 140-148 bpm.