Tom Cosyns
Websitedesigner - SEO marketing, Zoekmachine optimalisatie,
Web & internet marketing, Webdesign bedrijf - Van
ontwerp tot hosting.
Een website
(het woorddeel web- verwijst naar het World
Wide Web en het Engelse site betekent plek) is een
verzameling samenhangende webpagina's
met data, zoals tekst, afbeeldingen of video's, die
gehost (= letterlijk: 'geherbergd, onderdak geboden',
dus: opgeslagen, en vervolgens (meestal) opvraagbaar
gemaakt via internet) worden op een of meerdere webservers
en meestal toegankelijk zijn via het Internet. Een webpagina
is een document, typisch geschreven in (X)HTML
dat vrijwel altijd beschikbaar is via HTTP,
een protocol waarmee een webserver communiceert met
een client (meestal de webbrowser van een gebruiker).
Een webbrowser vertaalt het HTTP bericht in bruikbare
informatie voor de gebruiker zoals het tonen van een
webpagina. Alle publiek toegankelijke websites worden
over het algemeen collectief benoemd als het "wereldwijde
web" wat weer een deel van een bepaalde laag van het
Internet vormt. Een kerneigenschap van het wereldwijde
web vormt de hyperlink, een deel van het concept Hypertext,
hiermee kan een gebruiker direct naar een specifieke
tekst of ander digitale entiteit springen. De webpagina's
van een website zijn meestal toegankelijk via een specifieke
node (URI). Vaak wordt deze specifieke startnode de
hoofdpagina of homepage genoemd. De URI's van de webpagina's
zijn meestal georganiseerd in een hierarchy. De hyperlinks
tussen de webpagina's geven echter per gebruiker een
andere representatie van de betreffende website. Belangrijke
standaarden rondom het wereldwijde web worden onder
andere beheerd en uitgebreid door voorstellen door het
World Wide Web Consortium, beter bekend als het W3C.
De directeur van het W3C is Tim Berners-Lee, die in
1991 HTML voorstelde, als subset van het complexere
SGML als vervolg op de hypertext achtige implementatie
Gopher (het WWW is daarmee nog steeds geen hypertext
systeem). Naast verschillende andere initiatieven bleek
HTML uiteindelijk het succesvolst.
HyperText
Markup Language (afgekort HTML)
is een opmaaktaal
voor de specificatie van documenten, voornamelijk
bedoeld voor het World Wide Web.
Een tekstmarkeertaal,
kortweg markeertaal of markuptaal, is een computertaal
om tekstdocumenten te voorzien van aanwijzingen
ten behoeve van de softwarematige verwerking. De aanwijzingen
worden daarbij in de tekst ingevoegd. Een opmaaktaal
is een tekstmarkeertaal waarbij de aanwijzingen instructies
zijn voor de opmaak
tijdens weergave van de tekst. Een gemeenschappelijke
eigenschap van opmaaktalen is dat ze tekst afwisselen
met opmaakinstructies. Een ander kenmerk is dat die
instructies beschrijven hoe de tekst moet worden opgemaakt,
en hoe ander materiaal, zoals plaatjes, wordt ingevoegd,
maar niet de inhoud van dat andere materiaal beschrijven.
Als de volledige inhoud van de pagina wordt beschreven,
inclusief tekeningen en afbeeldingen, spreekt men van
een paginabeschrijvingstaal.
Daarnaast
is HTML
een opmaaktaal zoals vele andere, met notaties voor
het aangeven van nadruk in tekst, van kopjes, van indeling
in paragrafen, van tabellen, en van plaatjes en multimedia
(die echter zelf niet in HTML
worden gespecificeerd). HTML
bestaat uit platte tekst waarin met markeringstekens
is aangegeven hoe de tekst moet worden geïnterpreteerd,
bijvoorbeeld als lijst of als opschrift. Zo'n markering
wordt (naar het Engels) een tag genoemd - er is geen
goed Nederlands woord voor. HTML
wordt meestal bekeken met een webbrowser, een programma
dat HTML-documenten opvraagt en als opgemaakte tekst
aan de gebruiker toont. In de loop der jaren is het
aantal verschillende markeringstekens (tags) dat in
HTML wordt gebruikt, enorm uitgebreid. Om interpretatieproblemen
te voorkomen heeft het World Wide Web Consortium (W3C)
aanbevelingen opgesteld over welke tags geldig zijn
en hoe ze moeten worden geïnterpreteerd. De oorspronkelijke
aanbeveling is een aantal malen geactualiseerd in verband
met verdere ontwikkeling van HHTML
. De laatst geaccepteerde aanbeveling, HTML
4.01, dateert van december 1999. Sinds het ontstaan
van HTML zijn er pogingen gedaan om het tot een exact
gestructureerde taal te maken, door te eisen dat de
syntaxis van de tags exact gevolgd wordt en hun combinatie
aan een precieze grammaticale definitie voldoet. Dit
is gedaan door de syntaxis van elke versie van HTML
te beschrijven als een toepassing van SGML, en later
XML. Dit is een wezenlijke voorwaarde om een uniforme
interpretatie van HTML
door software te kunnen garanderen. De meeste gebruikers
en softwareontwikkelaars hebben zich hier nooit veel
van aangetrokken, met als gevolg dat HTML-verwerkende
software in de praktijk niet op het correct gebruik
van tags mag rekenen, en de eindgebruiker niet op een
consistente interpretatie. Een tweede continue trend
in de ontwikkeling van HTML
vormden de pogingen om het tot een structurele (of logische)
opmaaktaal te maken, waarbij de tags in het document
alleen structuur en algemene eigenschappen van de tekst
aangeven, terwijl de details van de presentatie apart
van het document worden gespecificeerd. Dit heeft als
voordelen dat de opmaak ineens kan worden gewijzigd
voor alle documenten tegelijk en dat er verschillende
manieren van opmaken kunnen worden gebruikt die bijvoorbeeld
toegesneden kunnen zijn op de eigenschappen van de gebruiker
(misschien kleurenblind of blind) of het weergevende
apparaat (misschien een klein beeldscherm of zwart-wit-papier).
Om historische redenen is dit aanvankelijk totaal mislukt,
waardoor HTML een grote hoeveelheid presentatiespecifieke
tags heeft gekregen, maar uiteindelijk toch doorgezet,
waardoor in moderne HTML een nette scheiding van presentatiespecificatie
mogelijk is, met behulp van CSS. Daarbij blijft gelden
dat HTML
niet ontworpen of geschikt is voor het ondersteunen
van willekeurige paginavormgeving. HTML
zelf voorziet alleen in zeer eenvoudige gebruiksinteractie:
* het aanklikken van verwijzingen * het invullen van
tekstvelden * het klikken in afbeeldingen Een min of
meer gestandaardiseerde vorm om andere soorten interactie
te ondersteunen is het inbedden van scripts geschreven
in de taal Javascript. Daarbij blijft gelden dat HTML
niet ontworpen of geschikt is voor het ondersteunen
van willekeurige grafische user interfaces. Het derde
doorlopende thema in de ontwikkeling van HTML
is het spanningsveld tussen innovatie en standaardisering.
De concurrentiestrijd tussen producenten van webbrowsers
heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling
vanHTML
. Producenten ontwikkelden op eigen houtje nieuwe tags,
die vaak niet door andere webbrowsers werden begrepen,
hadden eigen interpretaties van stylesheets en een eigen
interpretatie van JavaScript. Sommige van deze HTML-tags
zijn later opgenomen in de aanbevelingen, andere niet.
Ook nu nog zijn daarvan relicten te vinden in moderne
browsers. [bewerken] Aanbeveling versus standaard Het
W3C is een internationale organisatie maar heeft geen
bevoegdheid om standaarden vast te stellen, zoals de
ISO. De HTML-specificaties van het W3C zijn daarom formeel
niet meer dan aanbevelingen. In de praktijk worden de
W3C-aanbevelingen echter als standaarden gezien, mede
omdat alle belangrijke browserfabrikanten in het W3C
samenwerken.
|
